Rio de Janeiro, 1950. Eurídice en Guida zijn onafscheidelijke zussen die nog bij hun conservatieve, strikte ouders wonen. Euridice hoopt op een carrière als pianiste, Guida hoopt de ware liefde te vinden. Na een dramatische gebeurtenis worden ze gescheiden door hun vader en gedwongen apart te leven.
Karim Aïnouz maakte van de gelijknamige roman van Martha Batalha een visueel overrompelde film die dit jaar in Cannes bekroond werd met de Un Certain Regard-prijs.
Portugees en Grieks gesproken, Nederlands ondertiteld
Genre: drama
Kijkwijzer: 16
Acteurs: Carol Duarte, Júlia Stockler
Kevin Toma in de Volkskrant (★★★★): ‘Elegant en rauw. Je treft zelden films die de leefwereld van personages zo tastbaar maken.' Dana Linssen in NRC: (★★★★) 'Ondanks een melodramatisch feelgood-einde beklijft vooral de weerbarstigheid van de film. De weergaloos indringende fotografie, de camera die de zussen bewust vaak geamputeerd en indirect kadreert, maken hun beknelling bijna fysiek voelbaar.’
Alexander Zwart in de Filmkrant: ‘Het is niet alleen Eurídices leven dat onzichtbaar is: het leven van alle vrouwen is onzichtbaar. Het zijn die verborgen, gecompliceerde levens en alle gevoelens die onder de oppervlak blijven die regisseur Karim Aïnouz ons wil tonen. Zelf opgegroeid in een gemeenschap vol sterke vrouwen, had hij de wens het verhaal van zijn moeder, zijn tantes en zijn oma voor het voetlicht te brengen. Want hoe moet het voor die sterke vrouwen uit zijn jeugd geweest zijn om op te groeien in de jaren vijftig van de vorige eeuw, een tijd waarin mannen nog meer de boventoon voerden?’
Ruby Sanders in Cinemagazine: ‘Juist het feit, dat de levens van deze twee personages niet zo uitzonderlijk zijn, geeft de film extra lading.’
Rio de Janeiro, 1950. Eurídice en Guida zijn onafscheidelijke zussen die nog bij hun conservatieve, strikte ouders wonen. Euridice hoopt op een carrière als pianiste, Guida hoopt de ware liefde te vinden. Na een dramatische gebeurtenis worden ze gescheiden door hun vader en gedwongen apart te leven.
Karim Aïnouz maakte van de gelijknamige roman van Martha Batalha een visueel overrompelde film die dit jaar in Cannes bekroond werd met de Un Certain Regard-prijs.
Portugees en Grieks gesproken, Nederlands ondertiteld
Genre: drama
Kijkwijzer: 16
Acteurs: Carol Duarte, Júlia Stockler
Kevin Toma in de Volkskrant (★★★★): ‘Elegant en rauw. Je treft zelden films die de leefwereld van personages zo tastbaar maken.' Dana Linssen in NRC: (★★★★) 'Ondanks een melodramatisch feelgood-einde beklijft vooral de weerbarstigheid van de film. De weergaloos indringende fotografie, de camera die de zussen bewust vaak geamputeerd en indirect kadreert, maken hun beknelling bijna fysiek voelbaar.’
Alexander Zwart in de Filmkrant: ‘Het is niet alleen Eurídices leven dat onzichtbaar is: het leven van alle vrouwen is onzichtbaar. Het zijn die verborgen, gecompliceerde levens en alle gevoelens die onder de oppervlak blijven die regisseur Karim Aïnouz ons wil tonen. Zelf opgegroeid in een gemeenschap vol sterke vrouwen, had hij de wens het verhaal van zijn moeder, zijn tantes en zijn oma voor het voetlicht te brengen. Want hoe moet het voor die sterke vrouwen uit zijn jeugd geweest zijn om op te groeien in de jaren vijftig van de vorige eeuw, een tijd waarin mannen nog meer de boventoon voerden?’
Ruby Sanders in Cinemagazine: ‘Juist het feit, dat de levens van deze twee personages niet zo uitzonderlijk zijn, geeft de film extra lading.’
Meesterlijke komedie over een groot corruptieschandaal in Brazilië, gezien door de ogen van het hoofd van de huishouding van de luxe villa waarin een vermogende Braziliaanse familie leeft. Over grove klassenongelijkheid en de oneindige vindingrijkheid van degenen die zo vaak achter het net vissen.
Portugees gesproken, Engels ondertiteld
Genre: Drama
Kijkwijzer: AL
Acteurs: Regina Casé, Rogério Fróes, Gisele Fróes
Ronald Rovers in Trouw: 'Een portret van Brazilië, net voor de catastrofale machtsgreep van president Bolsonaro. Niet het Brazilië van de pampa’s of het regenwoud of de hel van de favela’s. Dit is het Brazilië van de bovenste middenklasse, een decadente, uitgebluste kaste, gezien door de ogen van een huishoudster en een oude man.'
Meesterlijke komedie over een groot corruptieschandaal in Brazilië, gezien door de ogen van het hoofd van de huishouding van de luxe villa waarin een vermogende Braziliaanse familie leeft. Over grove klassenongelijkheid en de oneindige vindingrijkheid van degenen die zo vaak achter het net vissen.
Portugees gesproken, Engels ondertiteld
Genre: Drama
Kijkwijzer: AL
Acteurs: Regina Casé, Rogério Fróes, Gisele Fróes
Ronald Rovers in Trouw: 'Een portret van Brazilië, net voor de catastrofale machtsgreep van president Bolsonaro. Niet het Brazilië van de pampa’s of het regenwoud of de hel van de favela’s. Dit is het Brazilië van de bovenste middenklasse, een decadente, uitgebluste kaste, gezien door de ogen van een huishoudster en een oude man.'
Ondanks dat Nasir noodgedwongen maaltijden overslaat en zijn adoptiezoon Iqbal een zorgenkind is, blijft hij optimistisch, schrijft hij liefdesverklaringen aan zijn vrouw en declameert hij zijn eigen gedichten. Maar Nasir is ook moslim in Tamil Nadu, een zuidelijke deelstaat van India, waar het hindoenationalisme steeds verder opleeft.
Joost Broeren- Huitinga in het Parool: ‘Nasir is een meesterlijke film. Het titelpersonage leeft zijn gewone leven, vol kleine en grotere taken en ontmoetingen, ‘tegen de achtergrond’ van oplaaiend religieus geweld tussen hindoes en moslims. Met als verschil dat die achtergrond zich continu hardhandig naar de voorgrond dringt, met uiteindelijk desastreuze gevolgen.’
Sandra Heerma van Voss in de Filmkrant: ‘De jonge Indiase regisseur Arun Karthick snijdt beladen politieke kwesties aan met een mooie, kleine levensschets. Cameraman Saumyananda Sahi hanteert de lens als een ‘engel’ , die mensen vangt in een krap frame en warme tinten. Een slapende kat, een kleurboek vol vissen, stapels en stapels bontgekleurde sari’s – Nasir is een film vol prachtige details.’
Dana Linssen in NRC: ‘Het is een beproefde vertelmethode in veel art- en wereldcinemafilms: de schijnbare monotonie van de alledaagsheid observeren, en dan tergend langzaam de spanning opbouwen tot waar het noodloot groot en redeloos is.’
Monica Meijer in Cinemagazine: ‘De cinematografie is van wereldklasse; de feller dan felle kleuren, het gebruik van licht en schaduw, de composities zijn om je vingers bij af te likken. Tel daarbij de voor films wat ongebruikelijke 4:3 beeldverhouding op (met afgeronde hoeken) en je snapt waarom deze jonge veelbelovende regisseur in 2020 de NETPAC Award (prijs voor de beste Aziatische speelfilm) op het IFFR won. ‘Nasir’ is authentiek, urgent en vangt de schoonheid en het onrecht van het leven in slechts 78 minuten.’
Een onverwachte familie-tragedie ontregelt het leven van twee vrouwen en hun families waarna de eens zo goede verhoudingen, in een héél ander daglicht komen te staan….
In aansluiting op het Thrillerfestival Zoetermeer
Frans gesproken, Nederlands ondertiteld
Genre: drama/thriller
Kijkwijzer: 12
Acteurs: Veerle Baetens en Anne Coesens
Recensies:
De Volkskrant: “Niets is wat het lijkt in deze jaren zestig psycho thriller, in een decor vol bloemetjesbehang”. *** Dreigende thriller over vriendschap en moederschap
NRC: De film draait om twee buurvrouwen, hun waanzin en schuldgevoel, maar met de spanning van Hitchcock. Het spel van de twee actrices draagt de film.
Parool: Duelles is een spannende film, maar de spanning neigt soms naar kunstmatig omdat de spanning volledig afhankelijk is gemaakt van de vorm.
Een onverwachte familie-tragedie ontregelt het leven van twee vrouwen en hun families waarna de eens zo goede verhoudingen, in een héél ander daglicht komen te staan….
In aansluiting op het Thrillerfestival Zoetermeer.
Frans gesproken, Nederlands ondertiteld
Genre: drama/thriller
Kijkwijzer: 12
Acteurs: Veerle Baetens en Anne Coesens
Recensies:
De Volkskrant: “Niets is wat het lijkt in deze jaren zestig psycho thriller, in een decor vol bloemetjesbehang”. *** Dreigende thriller over vriendschap en moederschap
NRC: De film draait om twee buurvrouwen, hun waanzin en schuldgevoel, maar met de spanning van Hitchcock. Het spel van de twee actrices draagt de film.
Parool: Duelles is een spannende film, maar de spanning neigt soms naar kunstmatig omdat de spanning volledig afhankelijk is gemaakt van de vorm.
Vader Thomas verandert in Agnete: een vrouw met zwierige jurken die opeens niet meer van voetbal lijkt te houden. Wie is deze nieuwe vader? Kan Emma deze Agnete überhaupt nog zo noemen? Het veilige gezinsleven dat ze kende, komt op losse schroeven te staan en de hechte vader-dochterband verandert voorgoed.
Elise van Dam in Het Parool: ‘A Perfectly Normal Family is licht van toon, maar neemt de perikelen van zijn hoofdpersoon serieus. De focus op Emma maakt wel dat de andere perspectieven er wat bekaaid vanaf komen, maar Reymanns film is een eerlijke schets van het continue, soms struikelende maar altijd liefdevolle proces van je tot elkaar verhouden als ouder en kind.’
Coen van Zwol in NRC: ‘A Perfectly Normal Family is een integere en naturel geacteerde film die dicht op de huid blijft van de bokkige Emma. Reymann observeert subtiel.’
Paulien Kleijer in de Volkskrant: ‘Dat Reymann zo’n scherp oog heeft voor het meisje, en feilloos aanvoelt waar Emma wel en niet mee kan omgaan, is geen toeval. Ze baseerde haar speelfilmdebuut op haar eigen ervaringen als dochter van een transgender vader.’
Mariska Graveland in de Filmkrant: ‘Herkenbaar voor veel gezinnen die een crisis of grote verandering doormaken, in welke vorm dan ook.’
Vader Thomas verandert in Agnete: een vrouw met zwierige jurken die opeens niet meer van voetbal lijkt te houden. Wie is deze nieuwe vader? Kan Emma deze Agnete überhaupt nog zo noemen? Het veilige gezinsleven dat ze kende, komt op losse schroeven te staan en de hechte vader-dochterband verandert voorgoed.
Elise van Dam in Het Parool: ‘A Perfectly Normal Family is licht van toon, maar neemt de perikelen van zijn hoofdpersoon serieus. De focus op Emma maakt wel dat de andere perspectieven er wat bekaaid vanaf komen, maar Reymanns film is een eerlijke schets van het continue, soms struikelende maar altijd liefdevolle proces van je tot elkaar verhouden als ouder en kind.’
Coen van Zwol in NRC: ‘A Perfectly Normal Family is een integere en naturel geacteerde film die dicht op de huid blijft van de bokkige Emma. Reymann observeert subtiel.’
Paulien Kleijer in de Volkskrant: ‘Dat Reymann zo’n scherp oog heeft voor het meisje, en feilloos aanvoelt waar Emma wel en niet mee kan omgaan, is geen toeval. Ze baseerde haar speelfilmdebuut op haar eigen ervaringen als dochter van een transgender vader.’
Mariska Graveland in de Filmkrant: ‘Herkenbaar voor veel gezinnen die een crisis of grote verandering doormaken, in welke vorm dan ook.’
Een hogepriester gooit jaarlijks een kruis in een meer in een dorpje in Macedonië. Honderden mannen springen er achteraan om het kruis te vinden. Degene, die het kruis vindt, zal algeheel geluk en welvaart verwerven. De werkloze, alleenstaande vrouw Petrunya springt in het water en vindt het kruis. In de chaos die ontstaat trotseert ze de ruziënde mannen.
Deze film won de Lux-prijs van het Europees Parlement: Beste Europese film van 2019. Ook werd de film geselecteerd voor de Gouden Beer-competitie van de Berlinale.
Macedonisch gesproken, Nederlands ondertiteld
Genre: drama
Kijkwijzer: 12
Acteurs: Zorica Nusheva, Labina Mitevska, Stefan Vujisic
Joost Broeren-Huitenga in de Filmkrant: 'Voordat Petrunya in het water springt, heeft regisseur Teona Strugar Mitevska al vakkundig geschetst hoe het patriarchaat in elkaar steekt. En dat het niet alleen de machtige mannen zijn die het in stand houden – Petrunya’s moeder is de meest hardnekkige pleitbezorger van haar dochters onderwerping aan het systeem.
Niet voor niets won de film bij zijn première op het filmfestival van Berlijn de prijzen van de oecumenische jury én van de jury van bioscoopeigenaren, en kreeg hij op internationale festivals zowel publieksprijzen als prijzen van critici.'
Jay Weisberg in Berlin Film Review: 'Mitevska generally succeeds in finding the right tone, balancing serious elements with satirical humor. The film’s visual style is unmistakably Balkan, playing on clean, artfully composed shots carrying a hint of irony occasionally mixed with nervous camerawork.'
